De weg van onmacht naar kracht

Hoe zou het zijn om, al was het maar voor even, weer die verbinding te voelen met uw demente naaste? Die liefdesband waar geen woorden voor zijn, maar waarvan u voelt en weet dat u daarin geborgen bent.

U heeft hart voor uw demente naaste, maar hoe kan uw hart open blijven als diegene die u zo dierbaar is gedrag vertoont dat u irriteert, kwetst of zelfs kwaad maakt? Hoe kan uw hart niet zwaar worden als uw dierbare u niet meer verstaat en soms helemaal niet meer herkent ten gevolge van dementie? U heeft te maken met gevoelens van onmacht die het proces van dementeren iedere keer weer bij u oproept.

De liefdesband die u heeft - anders was u niet betrokken - komt door die onmacht onder druk te staan. Dezelfde band maakt ook dat u verlegen bent met deze gevoelens: u ervaart misschien schuld of schaamte want uw dierbare kan er immers niets aan doen dat hij of zij dement is. U hoeft zich niet schuldig te voelen. De werkelijkheid is dat deze gevoelens heel normaal zijn. Omgaan met dementie is wisselvallig en onvoorspelbaar, er is geen recept voor.

Wat wel kan is eerlijk zijn naar uzelf. Dat begint met open te zijn over de eigen gevoelens van onmacht. In een veilige beschermde omgeving die gevoelens onder ogen zien en aanvaarden, lucht op en neemt zwaarte weg. Zo ontstaat ruimte om anders naar uzelf en de situatie te kijken. Dat schept nieuwe mogelijkheden om hart te hebben voor uzelf en met open hart contact te maken met uw dierbare, al is dat maar voor even.